Een groot verlies wat leidde tot een angst- en eetstoornis
‘Mijn ouders deden er écht alles aan om alles goed te laten verlopen.’
'Al enkele jaren heb ik last van angsten en andere problemen waar ik jarenlang hulp voor
heb gekregen.'
Ik ben opgegroeid in Son en Breugel, samen met mijn ouders, broer, zus en een zusje. We waren met zijn zessen. Mijn ouders wonen nog steeds in hetzelfde huis, wat echt als thuiskomen voelt. Het huis heeft veel herinneringen, goede en slechte. Ik zou het toch moeilijk vinden als het huis ooit verkocht zou worden.
'Op vier jarige leeftijd ben ik mijn zus Mirthe, verloren aan MS'
Terwijl ik in de bloei van mijn leven hoorde te zitten
Op mijn vierde overleed mijn zus Mirthe (zes jaar). Mirthe was ziek en het duurde even voordat de artsen konden vertellen wat er aan de hand was. Later werd duidelijk dat Mirthe leed aan MS, wat staat voor Multiple sclerose, een chronische ziekte, waarbij ontstekingen ontstaan in het centrale zenuwstelsel (hersenen en ruggenmerg). Mirthe had een progressieve vorm, wat
zeldzaam is bij kinderen. Mirthe begon slechter te kunnen zien, slechter te lopen, en haar zenuwstelsel viel uit. Bij progressieve vormen verergeren de symptomen geleidelijk, zonder ooit echt te verbeteren. Mirthe kreeg steeds vaker een schub, een aanval waarbij er weer iets uitviel in haar zenuwstelsel. Een half jaar na de diagnose overleed Mirthe thuis. Het was fijn dat ze, na al die tijd in het ziekenhuis, thuis was en hier nog even bleef.
Ik was vier jaar, maar moest leren omgaan met het verlies van mijn zus. Het besef dat Mirthe overleden was, drong pas later tot mij door. Na de begrafenis van Mirthe, wilde ik haar bij thuiskomst alles vertellen over haar begrafenis. Dat was voor mij het moment dat ik besefte dat ze er niet meer was. De tijd daarna was zwaar, voor mijn oud ers, maar ook voor ons als gezin. Volgens de bedrijfsarts en de toenmalige werkgever van mijn moeder was het tijd om weer aan het werk te gaan. Mijn moeder moest zich er volgens hen overheen zetten. Ze kreeg te horen dat ze op 3 juli weer zou moeten beginnen bij haar werk. 3 juli was tevens de verjaardag van Mirthe. Mijn ouders hebben toen de keuze gemaakt dat mijn moeder zou stoppen met haar baan, omdat ze het nog niet aankon. Zo kwam mijn moeder werkloos thuis te zitten. Niet veel later werd mijn vader ontslagen vanwege een reorganisatie. Beiden waren toen werkloos en nog steeds in rouw.
Na Mirthe’s overlijden kreeg ik als kind onbewust het gevoel een plek te moeten opvullen in het huis en aan bepaalde verwachtingen te moeten voldoen. Doordat ik dat van jongs af aan zo heb ervaren, heb ik in de loop der tijd een angststoornis ontwikkeld. Mijn angststoornis ging gepaard met OCD-klachten; het controleren van deuren, bij mijn jongere zusje kijken of ze nog wel ademhaalde en altijd de controle willen behouden. De angsten zaten vooral in het welzijn van zowel anderen als voor mezelf. Hier heb ik op latere leeftijd therapie voor gekregen. Terwijl andere leeftijdsgenoten druk bezig waren met school en het ontdekken van het leven, was ik bezig met hele andere dingen.
Thuis waren de spanningen hoog en ik hoorde dat mijn moeder begonnen was met het schrijven van een boek over Mirthe. Het boek riep bij mij veel boosheid en onbegrip op, omdat er veel pijn bij vrijkwam. Communiceren werd lastiger en ik sloeg op slot, letterlijk. Ik kon niet meer praten. Het voelde als een blokkade en mijn moeder kwam op het idee om elkaar brieven te schrijven om zo toch te kunnen communiceren. Dit heeft ons onwijs geholpen. Op mijn 17e besloot ik het huis uit te gaan omdat het thuis voelde alsof ik geen adem- ruimte kreeg. Ik ben toen naar Tilburg verhuisd.
De studeerkamer noemen we 'mirthe's kamer'
Doordat ik de controle in handen probeerde te houden, verloor ik mezelf en uitte dit zich in mijn eetgedrag. Ik kwam in de knoop met mezelf en ontwikkelde een eetstoornis toen ik 18 was. Door mijn eetstoornis belandde ik in een verslavingskliniek. Ik merkte hier al gauw dat ik mijn problemen begon te vergelijken met die van anderen. Ik dacht dat mijn problemen lang niet zo heftig waren als die van hen. Ik legde mezelf veel op, waardoor ik weinig ruimte kreeg om het overlijden van Mirthe te verwerken.
Op het gebied van vriendschappen verliep het ook stroef. Ik was erg slecht in het aangeven van mijn grenzen en paste me voornamelijk aan anderen aan. Doordat ik mijn grenzen niet kon aangeven, kreeg ik telkens weer angsten. Ik verloor mezelf en wilde het anders. Gelukkig heb ik mogen leren dat het aangeven van grenzen onwijs belangrijk is. Ik merk dat het steeds beter gaat.
Ik dacht lange tijd dat ik ADD zou hebben, maar na tests bleek het om een rouwstoornis te gaan. Daarnaast kreeg ik de diagnose van een gegeneraliseerde angststoornis. Als je een gegeneraliseerde angststoornis hebt, ben je overmatig angstig en bezorgd over dagelijkse dingen. Je piekert over dingen die je zouden kunnen overkomen zonder dat daar direct een aanleiding voor is. Je zorgen gaan bijvoorbeeld over geld, gezondheid, presteren op het werk, of dat je dierbaren iets ergs overkomt. Een gegeneraliseerde angststoornis wordt ook wel piekerstoornis genoemd.
Momenteel heb ik er minder last van, maar als ik merk dat het niet goed met me gaat, kan dit plotseling omslaan. Het uit zich in het opzoeken van extremen, zoals veel sporten, niet meer eten, dierbaren controleren, etc.
De drang om alles te moeten en te kunnen was groot. Mijn broer zat op Harvard en was slim. Ik praatte mezelf aan dat ik niets goed kon doen, dus als ik iets niet zou doen, zou ik ook niet kunnen falen. Ik vond het lastig om de opleidingen waar ik voor koos daadwerkelijk af te ronden. Ik heb drie keer geprobeerd om een opleiding te volgen en telkens weer iets anders. Gelukkig heb ik uiteindelijk een opleiding gevolgd die ik ook heb afgerond.
Door het verlies van Mirthe heeft iedereen in het gezin op zijn eigen manier gerouwd. Zo zijn we als broers en zussen een stuk hechter geworden en hebben we veel aan elkaar. Ondanks de heftige en zware periode kan ik terugkijken op mooie momenten. Zo heb ik een leuke en fijne jeugd gehad met een groot vangnet van familie en vrienden die er voor mij waren.
Ik kom nog regelmatig thuis bij mijn ouders. Het is fijn dat Mirthe’s kamer nog steeds “Mirthe’s kamer” wordt genoemd, al is het nu de studeerkamer. Ik merk dat ik nog steeds boosheid ervaar vanwege het gevoel van machteloosheid. Het is zo oneerlijk dat Mirthe is overleden. We waren, in de tijd dat Mirthe ziek was, veel bij haar in het ziekenhuis. Mijn broer, zusje en ik sliepen toen vaak bij opa en oma. Ik kon altijd goed praten met oma. Wij deelde onze mening en gevoelens over hoe oneerlijk het allemaal is geweest. Ik merkte dat oma het ook fijn vond om het er met mij over te hebben. Helaas in oma een paar jaar geleden overleden. Het overlijden van oma zorgde weer voor angsten, waardoor ik het er moeilijk mee gehad heb.
Een goed lopende business in spanje, zou wel een grote droom van mij zijn
Ik kijk nog vaak terug op de tijd dat Mirthe ziek was. Zo kan ik ook met een lach terugdenken aan mooie momenten die we hebben gehad. We mochten Mirthe vaak bezoeken en zelfs een keer tijdens schooltijd, wat ik stoer vond. Maar de keer dat we met Mirthe, die in haar ziekenhuisbed werd gereden, mochten kijken naar een kerstengelenshow, was magisch. Dit was Mirthe’s wens en om dit nog samen te mogen ervaren, was heel mooi. Ondanks de MS hebben we fijne herinneringen aan Mirthe. Op Mirthe’s sterfdag, 2 februari, komen we bij elkaar en nemen we vrij van werk.
Ik worstel nog steeds met angsten, vooral als deze getriggerd worden door een overlijden. Dit merkte ik een tijd geleden toen mijn oma overleed. Gelukkig ben ik me ervan bewust.
Ik ben me van meer dingen bewust geworden. Op mijn 16e had ik het namelijk best moeilijk met het rouwproces en het zoeken naar mezelf. Ik heb het mijn ouders, die naast hun eigen rouw onwijs hun best deden, heel erg kwalijk genomen dat ik er toen nog zoveel last van had. Ik begreep toen niet waarom zij mij, na het overlijden van Mirthe, niet direct bij een hulporganisatie hadden aangemeld. Ik relativeer nog steeds van alles en heb nu goede vrienden waar ik op kan bouwen. Mijn leven is wat stabieler en ik woon nog steeds in Tilburg, maar nu wel samen met mijn kat Eddie. Zo kom ik nog bijna ieder weekend bij mijn ouders langs, en mijn werk is ook vlakbij hen. Na het werk is het wel eens fijn om bij hen aan te schuiven en samen te eten.
Te vertrouwen dat mijn lichaam niet ziek is en ook niet zomaar ziek wordt
Aan een plaats ben ik niet gehecht, wel aan mensen, dus wie weet waar ik nog allemaal ga wonen. Voor nu staat mijn reis naar Nepal gepland. Mijn plan is om daar doelen te gaan behalen voor mezelf en mezelf te vinden. Ik hoop dat de reis naar Nepal me zal helpen om met minder angsten door het leven te gaan, zoals angsten voor ziektes. Die angst zal ik snel onder ogen moeten komen, aangezien er in Nepal veel apen zijn die hondsdolheid dragen. Van hondsdolheid kun je erg ziek worden, en daarom zijn apen een grote angst van mij. Door daar te zijn, leer ik ook meer stil te staan in het hier en nu, en dat is dan ook meteen mijn volgende doel waar ik graag aan zou willen werken. Mijnemoties zullen vast loskomen, maar ook deze mogen er zijn.
De reis is georganiseerd door mijn neef. Tijdens de reis is er een ademcoach aanwezig met nog drie andere deelnemers. De reis bestaat uit drie weken, waarvan 13 dagen een bergbeklimmen. Fysiek kan ik het, denk ik, wel aan. Of ik het mentaal aankan, vind ik spannend om te zeggen. Ik zal mezelf vast en zeker tegenkomen. Graag wil ik mijn grenzen durven aangeven binnen de groep en niet meer afhankelijk zijn van beslissingen van anderen. Tijdens mijn reis wil ik graag het boek “Eat Pray Love” lezen. De film heb ik al gezien, maar ik ben nieuwsgierig naar het boek.
Hopelijk kan ik na de reis vertellen dat ik veel geleerd heb. De beslissing om verder te gaan met therapie, wil ik pas maken als de reis voorbij is. Ik hoop namelijk terug te komen met meer vertrouwen, niet alleen in het algemeen, maar ook in mijn lichaam. Dat mijn angsten over ziek zijn niet meer de overhand nemen en ik hier de baas over ben. Zonder schuldgevoelens me ziek te hoeven melden voor werk en ook echt te kunnen uitzieken, zoals dat hoort bij een “gewone griep”, want ik kom hier niet door te overlijden.
Momenteel heb ik een fijne baan waar ik 40 uur per week werk, en ik kijk met veel plezier uit naar mijn reis naar Nepal. Met een goed vooruitzicht op de toekomst en te vertrouwen dat mijn lichaam niet ziek is en ook niet zomaar ziek wordt.
'Een tatoeage die ik heb laten zetten van een tekening die Mirthe ooit zelf heeft getekend. Zo is ze toch altijd een beetje bij mij.’
Wat zijn jouw hobby’s of wat doe je graag in het leven?
‘Ik houd er van om lekker te gaan sporten. Maar ik vind het ook heel leuk om af en toe mee te doen aan een theatervoorstelling. Ik heb nooit op theaterles gezeten, maar ik mag wel eens mee doen aan een voorstelling, ik repeteer dan wel.’ ‘Daarnaast vind ik koffiedates met vrienden ook heel leuk en ontspannen. ‘
Heb je een favoriete koffie smaak?
'Graag probeer ik altijd wel iets nieuws uit. Maar mijn all time favorite is de “Iced Brown Sugar Oatmilk Shaken Espresso” van de Starbucks.’
Wat zijn jou grootste dromen?
‘Wegdromen kan ik bij het idee van een goedlopend eigen bedrijf. En als kers op de taart zou dat in Spanje zijn. De taal zal ik dan wel vloeiend willen spreken, dat lijkt me wel heel tof.’
Hoe zie je het voor je, als jouw eigen bedrijf goed zou lopen?
‘Het zelf makkelijk tijd kunnen inplannen en ook tussendoor mijn rust te kunnen pakken. Zo zou ik het erg fijn vinden om mijn rust te pakken op het strand en daar even te kunnen genieten. Maar dan zou mijn bedrijf wel echt goed moeten lopen dat dit mogelijk is.’
“Wegdromen doe ik zo”
‘In Spanje mijn eigen bedrijf runnen, de taal vloeiend spreken en mijn tijd vrij kunnen inplannen. Af en toe de beentjes omhoog, met de zon in mijn gezicht lekker aan het genieten op het strand.’
Wat is je lievelings nummer waar je op het moment veel naar luisterd?
‘Het liedje wat ik nu veel luister is Intrusive thoughts.’
‘Dit stoeltje is, op de basisschool, van Mirthe geweest. Toen mochten alle kinderen nog hun eigen stoeltje schilderen.’
